Wat is van waarde?

Er groeit een madeliefje voor mijn raam. Een klein wit madeliefje. Het is uit de donkere grond omhoog gekomen, het zonlicht heeft het te voorschijn getoverd. Ik denk niet dat het madeliefje verlangend heeft uitgekeken naar de zon of geprobeerd heeft haar nek uit te steken om eerder een glimp van de zon op te vangen. Het heeft niets gedaan eigenlijk, het was simpelweg al die tijd in het donker aanwezig en kwam tot bloei toen de zon ging schijnen.

En toch heeft het kleine bloemetje al groeiend voor mijn raam zo haar waarde. Het voedt zo nu en dan een hongerige bij of ander vliegje, kinderen kunnen er kransjes mee vlechten die ze als kronen dragen en het is zelfs eetbaar in een salade.

Al kijkend naar het kleine bloemetje vraag ik me af wat de menselijke waarde zou kunnen zijn zonder dat ik als mens gericht ben op het verwezenlijken van die waarde. Welke waarde ontspruit er aan mij zonder dat ik daar werkelijk iets voor doe dan alleen het licht op mij te laten schijnen?

Ik realiseer me dat ik zelf maar al te vaak verstrikt ben in het streven naar een doel, een uitkomst, een richting, een resultaat. Maar stilstaan bij de vraag welke waarde ik al heb, zonder dat ik ook maar iets doe, is interessant. Het richt mijn blik naar binnen en laat de buitenwereld en het resultaat even voor wat het is.

Met die naar binnen gerichte blik zie ik iets anders van mezelf dan wanneer  ik me richt op de prestatie, het succes of hoe iets zou moeten zijn. Ik word wat zachter, het lijkt erop alsof ik dichterbij de essentie kom van het zijn, van wie ik ben in plaats van wat ik moet worden. Ik schrijf dan omdat ik er plezier aan beleef en de mensen mooie verhalen wil brengen niet omdat ik streef naar succes of een prijs. Ik zorg voor mijn kinderen omdat ik zinvol en liefdevol aanwezig wil zijn in hun leven, niet omdat ik hoop dat zij iets zullen ‘worden’.

In de vraag hoe ik van waarde kan zijn, zit dus een verbinding met mijn eigen innerlijk en tegelijkertijd met de wereld om mij heen maar zonder winstbejag of resultaat. En die waarde is er, zonder dat ik daar direct iets voor terug verlang en zonder dat ik daar ook direct iets voor hoef te doen. Het toont zich als het licht erop schijnt.

Als we vanuit die menselijke waarde leven, geven we misschien wel het mooiste aan de wereld dat er is: namelijk onszelf. En dan ontvangen we van elkaar misschien wel het grootste geschenk, namelijk niet een buitenkant of opgeklopt zelf, maar de mens zoals hij op dat moment is en niet wat hij nog wil zijn of zou moeten zijn of wat hij pretendeert te zijn.

Onderstaand het gedicht ‘we zochten’ .

we zochten…

we zochten, wisten niet waar

de hooiberg en de speld

we renden naar het einde van

de horizon en verdwenen in de verte

uit het zicht

we zochten, wisten niet wat

hoeken en gaten

vonden niets dan leegte

en wisten niet wat

en waarom

we zochten het leven

rondom het hart

het riep ons zacht

maar wat ?

we zochten het woord

om te zeggen dat

vonden we het ooit?

we klopten aan

– de hemelpoort?

binnen! riep het hart

zacht

 

Tags: , , ,