herfstblad

Het is de tijd van herfstblad. Als je door het bos loopt zakken je voeten diep weg in het gevallen blad.  Gevallen, zeggen we dan. Maar heb je ooit een blad zien vallen? Een blad valt eigenlijk niet. Het dwarrelt door de lucht naar beneden. Soms wordt een blad nog even meegenomen door de wind en suist het door het luchtruim zonder te weten waar het terecht zal komen. Het vraagt zich ook niet af waar de wind vandaan komt en of het zich tegen de opgestoken wind moet keren. Soms zijn we zelf als een herfstblad. Dwarrelend door de wereld zonder te weten waar we aan zullen komen en zonder te weten door wie of wat we worden voort geblazen.

Onderstaand een gedicht van mijn hand:

We zouden…

we zouden overal heen gaan en nergens aankomen

we zouden overal het leven laten smaken

we zouden blijven dromen over alles wat er overal was

we zouden overal onze vingers aflikken

we zouden overal overal ja overal mens zijn

overal bleek nergens te zijn

we werden mens in de achtertuin

waar we de boontjes oogsten en de veldsla plukten

ergens bleek overal te zijn

we aten ergens en we bleven nergens

en we wisten dat wat we zouden niet zoveel meer was

dan wat we waren

Tags: , ,