Enkele weken geleden hebben we elkaar allemaal een gelukkig Nieuwjaar gewenst. De eerste dagen lijkt het jaar ook werkelijk nieuw te zijn, maar zo tegen het einde van januari is het nieuwe jaar al weer opgegaan in het simpelweg opvolgen van de dagen.

Vreemd eigenlijk hoe zo’n beleving van een lege nieuwe tijd voor je, toch weer overgaat in het ritme van alledag. Alhoewel, misschien is het niet zo vreemd. Misschien is het meer de indeling van de tijd in jaren die vreemder is dan onze beleving van de alledaagse tijd.

Feitelijk is er met oud/nieuw namelijk niet veel meer gebeurd dan dat een enkele seconde het jaartal van 2011 in 2012 transformeerde. En simpelweg die ene seconde leidde tot vele feesten en gelukswensen. Ondertussen tikte de klok vele nieuwe seconden weg, seconden die net als de seconde van 23.59.59 2011 naar 0.00 2012 een lege tijd in de toekomst aankondigen. Want in ieder moment ligt de toekomst van een heel nieuw jaar verscholen.

De telling van de tijd en het opdelen van onze tijd in jaren, dagen, minuten en seconden geeft ons weliswaar structuur en ritme in de dagen maar het gaat tegelijkertijd voorbij aan de geleefde en beleefde tijd. Het leven schuilt niet in de getelde tijd. Het werkelijke leven ontstaat vaak pas als de tijd vergeten wordt: als je opgaat in genot van een lekker kopje koffie, het bekijken van vliegende ganzen, het spelen van je (klein)kind of een ondergaande zon. Dan valt de tijd als het ware samen met jou en lijkt de tijd niet te bestaan. Dan tikt de tijd niet de seconde weg maar ben je de tijd zelf.

Werkelijke tijd heeft in die zin niets te maken met die ene tel om 0.00 uur, die ons van 2011 naar 2012 laat gaan. Werkelijke tijd bevindt zich in onszelf. Het is de kunst die innerlijke tijd te koesteren en te bewaken zonder dat de kloktijd er vat op krijgt en we niet als gevangenen ons leven in de tijd van de klok trachten te persen.

Ik betrap mezelf er in ieder geval met regelmaat op dat ik mijn gehaaste best doe aan het tikken van de tijd te ontsnappen of de tijd juist voor te zijn. Terwijl ik eigenlijk wel weet dat het niet de werkelijke tijd is die ik dan probeer na te jagen. Als ik mezelf daar bewust van word, lijkt het alsof de seconden plotseling vertragen en er achter die wereld van seconden, minuten en uren een andere tijd opduikt. Een tijd die ruimte geeft en niets met seconden of minuten te maken heeft. Soms kom ik er dan op miraculeuze wijze achter dat de tijd zelfs een langere duur heeft dan ik aanvankelijk dacht. De tijd in mij blijkt dan tijdloos te zijn.

Het vieren van oud en nieuw herinnert ons steeds opnieuw aan de tijd buiten ons, de tijd die een afspraak is, de tijd die ons structuur geeft. De tijd die weggetikt wordt door seconden.

Maar oud/nieuw zou je ook iedere dag kunnen beleven. Als een mogelijkheid om het oude te laten gaan en het nieuwe te zien, als een mogelijkheid om voorbij te tijd te gaan en de tijdloosheid te ervaren, als een mogelijkheid om nieuwe inzichten op te doen of uitzichten te creëren.

Ik wens iedereen een prachtige tijd(loosheid) toe!