Berichten

In mijn zoektocht voor mijn nieuwe roman kwam ik de volgende uitspraak van de filosoof Henry David Thoreau (1817- 1862) tegen:

‘Men zegt dat in de badkuip van Koning Tching-thang karakters gegraveerd waren met de volgende strekking: Vernieuw jezelf elke dag helemaal – steeds weer, tot in lengte van dagen.’

Het doet me denken aan de lente die ook al is de winter nog zo lang, altijd weer tevoorschijn komt. Alsof de bomen zich ieder jaar weer geheel vernieuwen. Toch kan zich iets pas vernieuwen als er niet ook al iets was. Er waait geen blad aan de boom als er niet eerst een boomstam is met takken.

Zelf houd ik van vernieuwen maar ook van wat was. Het is de kunst van het leven om te staan in het verleden maar wel je blik naar voren te richten, te zien wat nog komt. Precies in dat midden, tussen verleden en de toekomst, bevindt zich de mogelijkheid je te vernieuwen. Steeds weer, iedere dag. Tot in lengte van dagen.

Hierbij een kort fragment uit mijn debuutroman Portrettensoep omdat er ergens ooit een begin was waarop al het andere werd gebouwd…

Fragment uit Portettensoep (2005, Uitgeverij Querido)

‘ Rug, benen, hoofd, armen, voeten, buik, hals en handen vormen elke seconde een beeld dat niet eerder bestond en tegelijkertijd nooit meer terug zal keren. Toe, jij kunt het. Jij kunt hier komen en mij het portret geven. Jouw portret van mij, zodat ik op kan gaan in een simpel beeld dat de oneindige herhaling met zich meedraagt.’

alphaball

Lees meer

Ik lees op dit moment De Ouderdom van Simone de Beauvoir die zich in haar schrijven afvraagt hoe een samenleving moet zijn, wil een mens als hij oud is, mens blijven. Deze vraagt geldt vandaag de dag niet alleen voor de oudere mens maar zeker ook voor de jongeren. En misschien wel voor iedere mens die zich bewust is van het systeem waarin hij of zij leeft. Hoe blijven we mens? Hoe worden we mens? En hoe moet de samenleving zijn om er zorg voor te dragen dat de mensen die er onderdeel van zijn mens blijven? Antwoorden liggen niet voor het oprapen. Alles heeft te maken met wat je van een mens vindt. Wie of wat en hoe zou de mens moeten zijn? Ik pretendeer als schrijver geen enkel antwoord te hebben, maar ik tracht wel met omtrekkende bewegingen de antwoorden te zoeken.

Vermoedelijk hebben de antwoorden te maken met het verlangen in de mens. Het verlangen waarna de mens uit staat om iets te worden, iets te zijn, of iets te zijn geweest. Misschien worden we mens als we inzien wat  verlangen en de vervulling daarvan voor ons mensen werkelijk betekent.

Ik schreef er onlangs een kort gedicht over.

We verlangden…

we verlangden naar iets

waarvan we niet wisten wat het was

we dachten dat het verlangen ons ergens bracht

naar een oord waar het beter

misschien naar de andere kant van het gras

waar eten zou zijn, waar een huis zou zijn, waar een land zou zijn

een land waar het verlangen tot vervulling zou leiden

waar de vervulling van het verlangen altijd mogelijk was

we verlangden naar iets

we dachten dat het verlangen ooit bevredigd zou worden

dat later in de dood het verlangen zou verstommen

maar of de dood ons verlangen opeet?

misschien verlangen we in de dood

naar het leven dat we laten

blijkt al het verlangen dat we meenden te moeten vervullen

niet veel minder te zijn dan een verlangen naar leven

het leven dat niet veel meer is dan

het stillen van een zoete trek

   het eten van een aardbei

het bijten in een appel

we verlangden naar iets

waarvan we niet wisten wat het was

wisten we het maar

wat verlangen was

en wat vervulling

Ben Joosten is een kunstenaar die kunst maakt met oude boekdrukpersen. Samen met zijn vrouw Emmy Eerdmans (schilderes en winnaar van de Prix de Rome in 1958) woont hij in een oude christelijke school aan de Waalbandijk te Hien. Het is een bijzonder kunstenaarsstel met bijzondere kunst. Werk van hen werd onder andere aangekocht door het Rijksmuseum te Amsterdam en het Valkhof museum in Nijmegen. Studenten Filmwetenschappen van de Universiteit van Utrecht maakte een film over hen. En onlangs verscheen het boek ‘Tussen Brons en Lood’ over het leven en werk van Ben Joosten. Het boek staat vol met indrukwekkende grafische prenten die gemaakt zijn met letters uit de oude boekdrukpers. De korte film is de moeite waard. Twee mensen die het leven voluit leven.
(klik op Ben en Emmy om het filmje te bekijken)

Ben en Emmy