Berichten

Op donderdag 8 maart 2012, vond er een zonnestorm plaats. Er was niet heel veel van te zien, maar als de volle maan achter een wolk of hoog gebouw verdween, zag je wel het poollicht. De zonnestorm was niet geheel ongevaarlijk, het had satellieten kunnen vernietigen. Gelukkig bleven de satellieten hun werk doen en bleef onze telecommunicatie intact. Het maakte wel weer even duidelijk hoe we als mens zijn overgeleverd aan het ‘ grote onbekende’ om ons heen.

Op dit moment ondervind ik dagelijks aan den lijve hoe het is om aan het ‘grote onbekende’ te zijn overgeleverd. Hoogzwanger stuur ik u namelijk mijn voorlopig laatste Flarden toe.

Over slechts één week mag mijn derde kind geboren worden. Als hoogzwangere rest mij niet veel meer dan complete overgave aan een lichaam gevuld met nieuw leven. Rust, ruimte en stilte. Ik kan niet anders dan mijn tempo aanpassen en de wereld te beperken tot dat ene: een kind dat zich binnenkort aandient zonder dat ik precies weet wanneer. En ook zonder dat ik precies weet hoe het zal zijn, het leven met dit kleine kind.

Het zwanger zijn van een kind en het verwachten van nieuw leven zonder dat je er invloed op hebt, toont mij een intrigerende les over verlangen.

Ik ben immers altijd wel in verwachting van een wens, een richting of iets dat ik graag wil. Alleen hoe meer ik mijn best doe om het voor elkaar te krijgen, hoe verder ik er vaak vanaf dwaal. Hoe meer ik tracht het in te vullen of vooraf te bepalen, hoe meer het van zijn glans en levenskracht verliest. En iedere keer ervaar ik dat weer opnieuw. Hoe meer ik probeer te bedenken hoe alles zal zijn, hoe verder ik afdrijf van hoe het nu is. En in het nu, zo ontdek ik steeds meer ligt de schat waarnaar ik zo driftig op zoek was, eigenlijk al verborgen.

Onderstaand een gedicht dat ik al langer geleden schreef, maar dat zo mooi past bij de zonnestorm en ons verlangen om ons leven te vormen terwijl het leven zich – als we ons eraan overgeven- eigenlijk vanzelf ontvouwt.

Misschien willen we als mens in het vervullen van ons verlangen vaak te veel en maken we te weinig ruimte voor het onbekende nu, het ongewisse, het onverwachte dat zich ieder moment kan laten zien als het maar niet door datzelfde verlangen wordt overstroomt.

In ieder geval geef ik me voor nu over aan de kleine zonnestorm in mij… en ik hoop u over enkele maanden – zo ergens in oktober- weer te treffen!

Hemelbestormers

hemelbestormers waren wij
die zo graag sterren wilden zijn

ondertussen bestormde
de hemel
nietsontziend ons

en droomden wij
de sterren van
de hemel